Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

''να μη πέσω...να μη χαθώ...''

Kάθομαι κουλουριασμένη, μπροστά απο τον υπολογιστή μου.Κοιτάζω τα πλήκτρα,ικετευτικά, λες και τα γράμματα, θα γίνουν λέξεις,έτσι απο μόνα τους.Το κεφάλι μου βουίζει και τα μάτια μου καίνε.Μόνη σε ενα βουβό σπίτι, με μόνη συντροφιά, το μονότονο χτύπο ενός ρολογιού,κάπου στο βάθος.Αιώνες τώρα, κάνει αδιαμαρτύρητα αυτό που το έχουν μάθει.Να μετράει ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα Πόσο μοιάζουμε,εμείς οι δυο.Ευτυχώς που στο σπίτι δεν υπάρχει κανείς.
Μερικές φορές, αυτή η μοναξιά,είναι ότι καλύτερο,μπορεί να σου τύχει''.Τις πιο σημαντικές αποφάσεις, πρέπει να τις παίρνεις μόνος'',είχα διαβάσει κάπου και τώρα, πρέπει να βάλω σε εφαρμογή, αυτό που με έμαθαν να κάνω..Το πληκτρολόγιο ακόμα με κοιτάει.Σε λίγα δευτερόλεπτα, το μόνο που σπάει τη σιωπή,είναι ο ήχος των πλήκτρων και το τικ τακ κάπου στο βάθος...
...Ξέρεις πόσες φορές, έσβησα και ξαναέγραψα τη πρώτη πρόταση?Ξέρεις πόσες φορές σκέφτηκα να γράψω και να πετάξω τις σκέψεις και τους φόβους μου, αμέσως χωρίς να μπω στη διαδικασία να πατήσω''δημοσίευση ανάρτησης''..
Μα δεν μου πήγαινε..''οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται..''σκέφτηκα, και αμέσως τα δάχτυλα μου, τρέχουν πάνω στο πληκτρολόγιο, να προλάβουν αυτά που τα χείλη δεν τολμούν να πουν και η σκέψη δεν θέλει να φιλοξενήσει..Δεν τολμώ να μοιραστώ με κανένα απο το περιβάλλον μου, τους φόβους και τις ανησυχίες μου.Προτιμώ να τα μοιραστώ μαζί σου, γιατί η τριβή της καθημερινότητας, δεν έχει προλάβει να τρυπώσει στις ρωγμές της ζωής μας..Όσο και αν θέλω να είναι η μέρα μου ηλιόλουστη,πάντα ενα μικρός κόμπος υπάρχει εκεί..και μου χαλάει τη διάθεση...Και όσο και αν απασχολώ το μυαλό μου και τις ώρες μου, πάντα μια σκέψη, μια καινούρια πραγματικότητα,απειλεί να εισβάλει στη καθημερινότητα μου.
Και όλο λέω,υπάρχουν και άλλοι σαν και εμένα,δεν είμαι μόνη..Διάβασα τη τελευταία ανάρτηση της φίλης μου Kατερίνας και πραγματικά μου έφερε εδω μπροστά μου, αυτό που φοβάμαι περισσότερο..''να μη πέσω,να μη χαθώ'',όπως λέει χαρακτηριστικά εκείνη!!
Εδω και πολλά χρόνια, κάνω τη δουλειά,που λατρεύω.Όσο και αν κουράζομαι,με γεμίζει,μου δίνει δύναμη,και καλύπτει πολλά κενά μου.Αυτά, της δημιουργίας και της αγάπης..Γιατί στη δουλειά μου, πίστεψε με, παίρνω πολύ αγάπη.Και είμαι ευτυχισμένη με αυτό.Και αν με έβαζες να διαλέξω, πάλι την ίδια θα διάλεγα..Με έχει βοηθήσει να ξεπεράσω πολύ άσχημες στιγμές στη ζωή μου και την ευχαριστώ γιαυτό!
Δεν σκεφτόμουν ποτέ να την αφήσω..αλλά καμιά φορά, η ζωή έχει άλλα σχέδια για εμάς.Και εμείς πρέπει να παίζουμε το παιχνίδι της.Θέλοντας και μη..Έτσι και τώρα..που το μέλλον το δικό μου,το δικό σου, όλων μας,είναι μετέωρο..Σήμερα είμαστε εδω, αύριο..ποιός ξέρει?Eκεί που ορκιζόσουν οτι όλα τα έχεις βάλει σε μια τάξη, αναγκάζεσαι να γυρίσεις τη πλάτη και να ανοίξεις την πρώτη πόρτα που θα βρεις μπροστά σου.Όχι απο επιλογή,αλλά απο ανάγκη.Και να βρεθείς αντιμέτωπη με οτιδήποτε, βρίσκεται, πίσω της.Στη σκέψη αυτή,με πονάει η ψυχή μου..πως να αφήσω κάτι πίσω μου,που αγαπώ τόσο;πως να αφήσω αυτούς που μου έδειξαν την εμπιστοσύνη τους, το σεβασμό και τη κατανόηση τους, πίσω;πως γίνεται να βάλεις ενα τεράστιο Χ, και να γυρίσεις σελίδα;..
..είναι πολύ δύσκολο και ψυχοφθόρο για μένα,γιατί σε αυτή τη δουλειά, έδωσα σώμα και πνοή με πολύ κόπο,θυσίες ..και απεχθάνομαι αυτούς εκεί έξω που αναγκάζουν εμένα, εσένα και τόσους άλλους, να τσαλακώσουν τα όνειρα τους και να τα πετάξουν στο καλάθι των αχρήστων..να αλλάξουν ουρανό,γιατί ο δικός τους, είναι βαμμένος με τα χρώματα της απαισιοδοξίας..να σκύψουν το κεφάλι και να πονέσουν..
...να πέσουν..
...να χαθούν...


9 σχόλια:

Μαζί... KaPa είπε...

Γλυκιά μου...είναι τρομακτικό το σενάριο σου...Σε έχω συνδέσει με εμένα και θυμάμαι πάντα αυτό που κι εσύ νιώθεις για τη δουλειά σου, ότι είσαι εσύ η ταυτότητα σου, ότι την αγαπάς αυτή τη δουλειά...Δεν μπορώ να φανταστώ τι συνέβη κοριτσάκι μου.Είναι οι φόβοι σου για ένα αβέβαιο μέλλον; είναι η ανασφάλεια σου για το πως θα ανταπεξέλθεις στην νέα πραγματικότητα της χώρας μας, ή συμβαίνει κάτι άλλο που σε αναγκάζει να κάνεις κάτι τόσο αδιανόητο.Να αποχωριστείς τη δουλειά σου...Με τρομάζεις και με κάνεις και ανησυχώ πολύ.Δεν μπορώ να σου γράψω λόγια παρηγοριάς νιώθω ανόητα...τι συμβαίνει λοιπόν!!μα ότι κι αν συμβαίνει μην πέσεις τώρα αργότερα θα έχεις χρόνο για αυτό...αν πέσεις τώρα θα χαθείς γλυκιά μου, πρέπει να πέσεις τη σωστή στιγμή, όταν θα τα έχεις τακτοποιήσει όλα...για να είσαι ασφαλής.Πιστεύω ότι στη ζωή έχουμε το δικαίωμα να πέσουμε.Πέσε όταν ξέρεις ότι αυτό δεν σημαίνει ότι θα χαθείς...γράψε μου αν θέλεις.Σφιχτή αγκαλιά..Είσαι φίλη μου!!

αχτίδα είπε...

Σήμερα είμαι σε μια..ιδιαίτερα ψυχική κατάσταση..μπήκα και στην ανάρτηση σου και..έδεσε το γλυκό..απλά θα σου πω οτι ο άνθρωπος είναι το πιο σκληρό πλάσμα στη γη..αντέχει τα πάντα..θα το δεις πολλές φορές ίσως στη ζωή σου..προσωπικά ελπίζω να μη το ανακαλύψεις ποτέ..

princess είπε...

Μακάρι να μπορούσα να πω λόγια παρηγοριάς και να σβήσουν τη θλίψη που νιώθεις! Δεν θα πω, γιατί δεν γνωρίζω τι συμβαίνει πραγματικά! Όμως είμαι εδώ και σε ακούω!! Φιλιά

Natasa makeup-nails είπε...

Πρώτα απ'όλα πρέπει να φανούμε δυνατοί απέναντι στους πιο σημαντικούς ανθρώπους στην ζωή μας,τα παιδιά μας!!!! Δεν έχω το κουράγιο και την δύναμη να πέσω γιατί δεν θέλω ν'αφήσω μόνα τους τα πλάσματα αυτά,μέσα σε μια ζούγκλα εντελώς απροστάτευτα......θα είμαι εδώ μαζί τους,και δεν θα πέσω,δεν θα χαθώ!! Το οφείλω σ'αυτά......να αντλείς δύναμη,από τις αγκαλιές τους και από τα "σ'αγαπώ μαμά"!!!!! Να έχεις ένα όμορφο βράδυ......φιλιά

Ριτα είπε...

γραφει ο τιτλοσ σου ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΕΙΣ΄΄΄΄΄΄

Kiki είπε...

Γλυκό μου πλάσμα!!! Προφανώς θα κάνεις μια υπέροχη δουλειά και γι'αυτό την λατρεύεις!!! Λατρεύω κι εγώ τη δουλειά μου και με όλα όσα συμβαίνουν αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τη δουλειά μου και την αγάπη μου γι'αυτήν ώστε να πλάσω συνειδήσεις!!! Τα παιδιά μας πρέπει να γίνουν καλύτεροι, εξυπνότερη και πιο υπεύθυνοι απο εμάς για να μην νιώσουν ποτέ αυτό που νιώθεις εσύ κι εγώ και όλοι μας σήμερα!!! Καλό βράδυ και καλή δύναμη!!!

Sophie είπε...

Δεν ξέρω πραγματικά τι να σου γράψω για να απαλύνω λίγο τον πόνο που νιώθεις είναι πολύ γλυκό και ανθρώπινο που το μοιράστηκες μαζί μας.Θα σου πω μόνο πως όσο δυνατή και να είναι μια καταιγίδα μετά θα βγει το ουράνιο τόξο...η ελπίδα!!!Φιλάκια και καλό βράδυ!!!Υ.Γ.Δεν είσαι μόνη σου!!!

aigli είπε...

Συνεχίζω και εγώ. Δεν είσαι μόνη!!! Πολλές νιώθουμε έτσι και πρέπει να στηρίξουμε η μια την άλλη. Να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε!!! Να πιάσουμε η μια το χέρι της άλλης και να μην πέσουμε.Είμαστε πολύ σημαντικές και δεν πρέπει να χαθούμε!!!

me (maria) είπε...

Άφησα πίσω μου κάτι που αγαπούσα πολύ..που είχα δώσει την ψυχή μου για να πάρει σάρκα και οστά..ένας αγώνας που κατέληξε σε Βατερλώ λόγω κρίσης...πέρασε πάνω από χρόνος και η πληγή είναι ακόμα βαθιά...οι επιπτώσεις τραγικές...ο καημός μεγάλος!!
Άσε!!

Δημοσίευση σχολίου

 
;